တညီတညြတ္တည္း အတည္ျပဳခဲ့ေသာ ၀ိဇၨာလကၤာရပရိေ၀န၏ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ (၁၉၄၆-ခု၊ ေဖေဖၚ၀ါရီ (၁၃)ရက္ေန႔)

 

ဘုရားရွင္သည္ ရဟန္ေတာ္မ်ား ဆႏၵရွိလို႔ အားလုံးသေဘာတူညီၾကလွ်င္ အျပစ္ေပါ့ေလ်ာ့ေသာ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ငယ္ေလးေတြကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို သို႔ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ေသာ္လည္း ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာသမိုင္းမွာ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ငယ္ေလးေတြ ကိုေတာင္မွ ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ထုိ႔အတူပဲ အဲဒီသိကၡာပုဒ္ငယ္ေတြကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေတာင္းဆိုေျပာဆိုေနၾကျခင္းမဟုတ္ပါ။

သို႔ေသာ္ျငားလည္း ဒီေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး လူမႈေရးအေျခေနေတြဟာ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္ကာလက အေျခေနေတြနဲ႔ မတူေတာ့ဘူးဆိုတာကို လက္ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုရဲ႕အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ဒီေန႔ေခတ္ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္ပုံေတြဟာလဲ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ကာလက ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္ပုံနဲ႔ မတူကြဲျပားလာပါတယ္။

ေရွးေခတ္ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ေယဘုယ်ဘ၀ရည္းမွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ဟာ ဒီဘ၀မွာတင္ နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဟာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္နဲ႔ အမ်ားအတြက္ အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ရာျဖစ္ေၾကာင္းေတြကို အစြမ္းရွိသေရြ႕လုပ္ေဆာင္ၾကရင္းကေန ေနာက္ေနာင္ဘ၀ေတြမွာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ေရးပဲျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီေျပာင္းလဲမႈေတြရဲ႕ အက်ုိးဆက္အေနနဲ႔ ေရွးေခတ္တုန္းက မသိသာမထင္ရွာခဲ့တဲ့အေျပာင္းလဲႀကီးေတြဟာ ဒီေန႔ေခတ္ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္ပုံေတြထဲမွာ ၀င္ေရာက္ေနရာယူလာေနတယ္ဆိုတာကို သိသိသာသာျမင္ေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ စာသင္တိုက္ေတြမွာ ဆင္ဟာလီဘာသာ သကၠတဘာသာႏွင့္ အျခားေသာဘာသာရပ္ေတြကို သင္ၾကားပို႔ခ်ေနၾကျခင္း  သင္ယူေနၾကျခင္း၊ မ်က္ေမွာက္ေခတ္စာေမးပြဲေတြရဲ႕ေမးေျဖပုံစနစ္၊ စာအုပ္္စာေဆာင္ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းစတာေတြကို ေရးသားတည္းျဖတ္ထုတ္ေ၀ျခင္း၊ နာယကေခါင္းေဆာင္ႏွင့္အျခားေသာေခါင္းေဆာင္ေနရာေတြကို ေရြးခ်ယ္တင္ေျမာက္ျခင္း လက္ခံျခင္း၊ သာေရးနာေရးကအစလူမႈကိစၥအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနရျခင္း၊ အဲဒီလိုလူမႈကိစၥမ်ဳိးေတြမွာ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ေတြအျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံေနရျခင္း စတာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ေတြးၾကည့္ရင္  ဒီေန႔ေခတ္ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ရပ္တည္ပုံေတြဟာ ေျပာင္းလဲလာမႈနဲ႔အတူ ႀကီမားက်ယ္ျပန္႔လာတယ္ဆိုတာကို ထင္ထင္ရွားရွား အကဲျဖတ္ခန္႔မွန္းလို႔ရမွာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြဟာ ဘုရားရွင္ပညတ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့အတိုင္း          တစ္ခုမွယုတ္ေလ်ာ့ျခင္းလဲမရွိ တိုးလာျခင္းလဲမရွိ မူရင္းအတိုင္းမေျပာင္းလဲေသာ္လည္း ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ဘ၀ရပ္တည္ပုံကေတာ့ ေျပာင္းလဲလာေနပါျပီဆိုတာကို လက္ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအေျပာင္းဟာလဲ မလြဲဧကန္ ျဖစ္လာမွာပါပဲ။

ဒီေန႔ေခတ္ႏိုင္ငံေရးဆိုတာဟာ ျပည္သူျပည္သားေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာဖို႔ကို ဦးတည္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အေနန႔ဲ တာ၀န္ရွိရွိ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္မႈအားလုံးကို ဆိုလိုတယ္လို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ယုံၾကည္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာစည္ပင္ျပန္႔ပြားမႈဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အျငင္းပြားစရာမရွိပါဘူး။ ဘာသာတရားတစ္ခု ႀကီးပြားတိုးတတ္စည္ပင္ျပန္႔ပြားျခင္းဟာ အဲဒီဘာသာကို ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြရဲ႕ ႀကီးပြားတိုးတတ္စည္ပင္မႈေပၚမွာ မူတည္္တယ္ဆိုတာ သိသာထင္ရွားပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ဆင္ဟာလလူမ်ဳိးေတြ စည္ပင္ႀကီးပြားတိုးတတ္တုိင္း ဗုဒၶဘာသာဟာလဲ စည္ပင္ျပန္႔ပြား ခဲ့တယ္ဆိုတာ သမိုင္းက သက္ေသခံေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ရဟန္းဘ၀ကို မထိခိုက္မပ်က္စီးေစႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ႏုိင္ငံေရးလို႔တံဆိပ္တပ္သည္ျဖစ္ေစ မတပ္သည္ျဖစ္ေစ မိမိလူမ်ဳိးအက်ုိးစီပြားအတြက္ ေဆာင္ရြက္မႈမွန္သမွ်ကို ေဆာင္ရြက္ၿပီး ရဟန္ေတာ္ေတြဟာ အဘယ္ကဲ့သုို႔ေသာပဂၢုိလ္မ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပၾက ရန္မွတစ္ပါး အျခားအရွိေတာ့ျပီဆိုတာကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ေၾကညာအပ္ပါတယ္။

ေရွးေခတ္ဆင္ဟာလရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ရဟန္းကိစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ ေနရင္းက သူတို႔လူမ်ဳိး၊ ႏိုင္ငံ၊ ဘာသာသာသနာ တိုးတတ္ျမင့္မွားေရးေဆာင္ရြက္မႈေတြမွာ ေရွ႕တန္းက ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေမ့လို႔မရပါဘူး။ ပညာေရး၊ ေက်းလပ္ေဒသ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး၊ ရာဇ၀တ္မႈပေပ်ာက္ေရး၊ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး၊ မႈးယစ္ေသစာသုံးစြဲမႈေရွာင္ၾကဥ္ေရး၊ လူမႈအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ အျခား ေသာလုပ္ေဆာင္မႈေတြမွာ အားတတ္သေရာပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကရင္း ဒီေန႔ေခတ္မွာကိုပင္ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ သတိထားမိေသာ္လည္းေကာင္း မထားမိေသာ္ လည္းေကာင္း ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္မိေနၾကတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေဆာင္ရြက္မႈေတြမွာ ရဟန္းေတာ္ေတြ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနၾကတာဟာ မွားတယ္လို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ မယူဆပါဘူး။

တုိင္းျပည္အက်ဳိးကို ေရွ႕ရႈတဲ့ႀကိဳးပန္းအားထုတ္ ေဆာင္ရြက္မႈေတြသာမက တိုင္းသူျပည္သားလူအမ်ားေကာင္းက်ဳိးကို တားဆီးေႏွာက္ယွက္အႏၲရာယ္ျပဳေနတဲ့ မည္သည့္ကိစၥမ်ဳိးကိုမဆို ဆန္႔က်င္သြားဖို႔ဆိုတာလည္း ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ယူဆပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ မၾကာခင္ကမွ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ခဲ့ၾကေသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔လူမ်ဳိးအတြက္ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့ အခမဲ့ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္လိုမ်ဳိးကို တားျမစ္ကန္႔ကြက္မယ့္ မည္သည့္အားထုတ္မႈ မ်ဳိးကိုမဆို ရဲရဲ၀င့္၀င့္ဆန္႔က်င္ၾကရုံမွ်မက အခမဲ့ပညာေရးစနစ္ကို ထိတ္တန္းဦးစားေပး ကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးပမ္းၾကဖို႔ဆိုတာလည္း အဓိကတာ၀န္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

သမိုင္းမွတ္တမ္းေတြအရ ေရွးေခတ္သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံလူမ်ဳိးတုိးတတ္ စည္ပင္ႀကီးပြားျခင္းႏွင့္ ဘာသာသာသနာတိုးတတ္စည္ပင္ႀကီးပြားျခင္းကို အသုံးႏႈံး တစ္ခုထဲအျဖစ္ အမ်ဳိးဘာသာသာသနာဟု လူပုဂၢဳိလ္ေတြေကာ ရဟန္းေတာ္ေတြကပါ မွတ္ထင္သုံးႏႈံးၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေရးမွ ဘာသာေရးကို ခြဲထုတ္ျခင္းဟာ အေနာက္မွက်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာၾကေသာဘာသာျခားေတြရဲ႕ အယူအဆတစ္ခုသာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအယူအဆဟာ ဆင္ဟာလလူမ်ဳိးေတြကိုဖိႏွိပ္ခ်ုပ္ခ်ယ္ၿပီး တိုင္းျပည္ကို သူတို႔စိတ္တိုင္းက ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ အလြယ္ကူဆုံးနဲ႔ အထိေရာက္ဆုံးေသာ လက္နက္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။

တိုင္းျပည္ႏွင့္ ျပည္သူလူထုအတြက္အက်ိဳးမဲ့ျဖစ္ေစမဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ေတြႏွင့္ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ၾကား သေဘာထားကြဲလြဲေအာင္ဖန္တီးဖို႔ ႏိုင္ငံျခားသားက်ဴးေက်ာ္ သူေတြက လိမၼာပါးနပ္စြာ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္သုံးၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ မူ၀ါဒေတြခမွတ္ဖို႔ ေတြးၾကံခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ သူတို႔ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းကို မလိုက္သင့္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကို လူမႈအသိုင္း၀ိုင္းထဲမွ ထုတ္ပါယ္ဖို႔ မႀကိဳးစားသင့္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြဟာ တကယ့္ကုိ မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ နည္းလမ္းမက်တဲ့အျပဳအမႈေတြျဖစ္ယုံမွ်မက  တိုင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ဳိးဘာသာသာသနာ အက်ဳိးကို ဆန္႔က်င္ၿပီး ရန္သူအားေပးသေဘာ သက္ေရာက္ပါတယ္။

ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္မစဥ္းစားဘဲ ေရွ႕ေနာက္ေမွ်ာ္ျမင္ျခင္းကင္းစြာျဖင့္ အေဆာတလ်င္လုပ္ေဆာင္ျခင္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ေဘးရန္ေတြဆိုးက်ဳိးေတြကို ေရွာင္ရွားၾကဖို႔ႏွင့္ တိုင္းျပည္ႏွင့္အမ်ဳိးဘာသာသာသနာကို အက်ဳိးမဲ့ႀကီး မဲ့ေစမယ့္ ကိစၥေတြကို သတိထားၾကဖို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ တိုင္းသိျပည္သိေၾကညာအပ္ပါတယ္။

ေက.ပညာစာရ

ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၊၀ိဇၨာလကၤာရပရိေ၀န၊

တိပိဋက-၀ါဂီသြာရာစရိယ ဥပါဓ်ာယ၊

ကိုလံဘုိခရိုင္ႏွင့္ ခ်ိေလာခရိုင္တို႔၏ မဟာနာယကေထရ

၁၉၆၄-ခု၊ ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂)ရက္၊ ၀ိဇၨာလကၤာရပရိေ၀န။

( ဤေဆာင္းပါးသည္  ဆရာေတာ္၀ါပိုလာရာဟုလာေရးသားေသာ The Heritage of the Bhikkhu စာအုပ္မွ BHIKKHUS AND POLITICS စာအုပ္ေနာက္ဆက္တြဲ(၂) ကို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေသာတုဇနတစ္ေယာက္သာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျဖည့္စြက္ဖတ္ရႈေပးၾကပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။

မည္သည့္အႀကံျပဳမႈ သင္ျပမႈကိုမဆို

ေလးစားၾကည္ျဖဴစြာလက္ခံလ်က္ . . . . . .        

အရွင္နိပကာလကၤာရ (ပဲခူး) (၉၊ ၅၊ ၂၀၁၂)