ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသာဘ၀က အျဖစ္ပ်က္ေလးကို ျပန္ျပီးေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ထိုေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြက
ဆြမ္းစားေက်ာင္းစႀကႍတြင္ လက္အုပ္ေလးေတြခ်ီ
ေစာင့္ေၾကာင့္ကေလးေတြထိုင္ရင္း ဆြမ္းစားေနၾကေသာဘုန္းႀကီးေတြ ဘာလိုလဲ ဘာခိုင္းမလဲဆိုတာကို
ဂရုတစိုက္ၾကည့္ေနၾကရတယ္။ ဘုန္းၾကီးေတြဆြမ္းဘုန္းေပးေနစဥ္ ဆြမ္း၀ိုင္းေဘးနားတြင္ ေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ခ်ဳိ႕က
ဆြမ္းလိုလွ်င္ ဆြမ္းလိုက္ေပး ဟင္းခ်ဳိလိုလွ်င္ ဟင္းလိုက္ေပးလ်က္ရွိေနၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆြမ္းစားျပီးေသာ
ဦးဇင္းမ်ား၏ဆြမ္းစားပုဂံမ်ားကို ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြက တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ေျပးယူျပီးေဆးေၾကာသိမ္းဆည္းေပးလ်က္ရွိၾကသည္။
ထို္အခ်ိန္တြင္ ပဲခူးကဟုဆိုေသာ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္သည္
ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ခန္႔ရွိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သြားတတ္စကားေျပာတတ္စအရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို
လက္ဆြဲျပီး ဆြမ္းစားေက်ာင္းေပၚသို႔တတ္လာသည္။ ဘုရားရွိခိုးျပီးေတာ့ ဆြမ္းစားေနၾကေသာ
ဘုန္းၾကီးမ်ားကို ရွိခိုးေနၾကေလသည္။ ျပီးေတာ့ဘုန္းၾကီးကေမးလိုက္ သူတို႔က ျပန္ေျဖလိုက္နဲ႔
တစ္ခါတစ္ေလ အေဒၚၾကီးခမ်ာ ဘုန္းၾကီးကို ျပန္ေလွ်ာက္ရင္းက မ်က္ရည္ေလးေတြ ၀ဲ၀ဲလာတယ္။ သူက
ဘုန္းၾကီးကို ျပန္ေလွ်ာက္ျပလိုက္ မ်က္ရည္ေလးေတြသုတ္လိုက္လုပ္ရင္းက သူ႔ကေလးေတြကိုလဲ
ျပန္ၾကည့္ျပီး ေခ်ာ့ေမာ့ေနျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားငယ္ေတြက ဘာမွမသိေသာသူမ်ားပီပီ
အေဒၚၾကီးႏွင့္ သူမ၏ကေလးေတြကိုသာ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။
ဘုန္းၾကီးက ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားကို
ထိုအေဒၚၾကီးတို႔သားအမိအတြက္ ထမင္း၀ိုင္းျပင္ေပးရန္ မိန္႔ၾကားသည္။ ေက်ာင္သားၾကီးေတြကလဲ
ထမင္းစားခုံခ် စားပြဲခင္းခင္းျပီး ထမင္းဟင္းမ်ားတည္ခင္းေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဘးကေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို
သူတို႔က ဘယ္ကတုန္း ဘာလာလုပ္ၾကတာတုန္းဟု ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသာက ပဲခူးကလို႔ေျပာတယ္
သူေတာင္းစားေတြတဲ့၊ သူေတာင္းစားဆိုတာ စာထဲမွာသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၾကားဖူးၾကသည္။ အျပင္မွာ
ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးၾက။ ေက်ာင္းသားေတြအာလုံးက ထိုမိသားစုကို အထူးအဆန္းအျဖစ္နဲ႔ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။
သူေတာင္းစားဆိုေသာစကားလုံးေၾကာင့္ထင္တယ္ ေက်ာင္းသားအားလုံးတို႔သည္ ထိုမိသားစုကို သိခ်င္ေစာနဲ႔
တအံ့တၾသၾကည့္ေနၾကသည္။
ထိုအေဒၚ္ၾကီးတို႔မိသားစုသည္
အားပါးတရ ထမင္းစားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတစ္စုလဲ ထမင္းစားေနၾကရင္းက သူေတာင္းစားဆိုတာကို
ေက်ာင္းသားၾကီးေတြကို ေမးလိုက္ အေဒၚၾကီးတို႔မိသားစုကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔လုပ္ေနၾကသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က
သူတို႔က လိုက္ေတာင္းျပီးစားရတာဆိုေတာ့ သိပ္သနားစရာေကာင္းမွာပဲေနာ္လို႔ စလိုက္ေတာ့ က်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကလဲ
ေအးဟုတ္တယ္ ေတာ္ေတာ္သနားစရာေကာင္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတစ္စုသည္ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔
တိတ္ဆိတ္သြားျပီး ထမင္းေတာင္မွစားလို႔ ဘယ္လိုျပီးသြားမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ထမင္းစားျပီးလို႔
သိမ္းဆည္းစရာရွိတာကို သိမ္းဆည္းၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေဒၚႀကီးတို႔မိသားစုလဲ ထမင္းစားျပီးလို႔
ဘုရားရွိခိုးျပီး ေက်ာင္းေလွခါးနားက အရိပ္ေအာက္တြင္ ထိုင္ေနၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြကေတာ့
ဆြမ္းစားျပီးေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းေဆာင္အသီးသီးသို႔ ျပန္ၾကြကုန္ျပီ၊ ထုံးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္
ေ၀ပုံက်ရေသာ မုန္းေလးေတြကိုကုုိုင္ရင္း အေဒၚၾကီးတို႔မိသားစုရွိရာကိုသြားၾကသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႕ကလဲ
စူးစမ္းလိုစိတ္ျဖင့္ ေမးၾကျမန္းၾကသည္၊ အေဒၚတို႔ဘယ္ျပန္ၾကရမွာလဲ အခုေနပူေနေသးတယ္ ညေနက်မွ
ျပန္ၾကပါ။ ေဟာဟို ေက်ာင္းၾကီးေအာက္မွာ ေအးတယ္ အဲဒီမွာ သြားအိပ္လို႔ရတယ္ေျပာၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားေလးေတြကလဲ
သူတို႔ရထားတဲ့ ေ၀ပုံက်မုန္႔ေလးေတြကို ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္ေလးကိုေပးၾကနဲ႔ ျပီးေတာ့ အားလုံးေသာေက်ာင္းသားေတြဟာ
သူတို႔တစ္ခါမွမျမင္ဘူးေသာ သူေတာင္းစားဆိုေသာ ထိုအေဒၚၾကီးတို႔မိသားစုကို အရမ္းလဲသနားၾက။
ျပီးေတာ့လဲ ေနာက္လဲလာခဲ့ဖို႔ေျပာၾကသည္။ အေဒၚၾကီးသည္ ခတၱခဏထိုင္နားျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတစ္စုကို
ေငးၾကည့္ရင္း သူ႔သားနဲ႔သမီးကို လက္ဆြဲျပီး ေက်ာင္းေပၚက ဘုရားစဥ္ရွိရာကို လွမ္းကန္ေတာ့ေနသည္။
ျပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတစုကို ျပန္ေငးၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းၾကီးဆီသို႔ ဘုန္းၾကီးကိုမွန္းေမွ်ာ္ကန္ေတာ့သည္ကဲသုိ႔
လက္အုပ္ခ်ီျပီး ေက်ာင္းမုဒ္ဦးဆီသို႔ျပန္သြားေလေတာ့သည္။ ေကာင္မေလးနဲ႔ေကာင္းေလးလည္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြကို ေငးေစာင္းၾကည့္ရင္းကေန သူတို႔အေမေခၚရာသို႔ လုိက္သြားေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားတစ္စုကေတာ့ ဘာမွန္းမသိေသာ ခံစားမႈမ်ဳိးစုံနဲ႔ စာသင္တုန္းက ဘုန္းၾကီးေျပာျပလို႔သာၾကားဖူးတဲ့
သူေတာင္းစားဆိုတာကို ေနာက္ေန႔ေတြမ်ား လာဦးမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေတြးရင္း ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း
အေဒၚၾကီးတို႔မိသားစုျပန္သြားတဲ့အရပ္ကို ေငးၾကည့္္မိၾကသည္။
(ပဲခူးျမိဳ႕ကေန
ဆယ္မိနစ္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိရြာေလးမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀-ေက်ာ္က
အလည္ေရာက္လာခဲ့ေသာ အေဒၚ္ၾကီးတို႔မိသားႏွင့္ပတ္သက္္၍ ထုိအခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရေသာ အသိခံစားမႈမ်ားျဖင့္
တင္ဆက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္)
ေစာထြန္းဦး
